Dins l'editoriau de la Setmana n°696, l'Andriu de Gavaudan nos balhet sa vuda sus los blògs occitans. Li voldriá rendre responsa perque lo trobei un pauc dur coma n'autres. Eu nos disset que mai d'un blòg occitan se barra dins sa p'ita nacion e nos tòrna vers l'eidéia de l'existéncia de las lengas d'òc.
Qu'es benleu lo cas de quauques blògs gascons. Quò mostra lo dinamisme dau mitan gasconista sus l'Internet. Veirem ben la quala de las doas opcions serà mai eficaça per la lenga e la cultura nòstras. Demai, beucòp de blògs aranes son virats vers l'Aran, la Catalonha mai l'Espanha sens sentiment panoccitan. Quò mostra que los aranes an benleu pas d'enguera consciéncia de lor apertenéncia ad un 'nivers culturau mai grand que lor vau. Quò me pareis normau perque Occitània es pas pro fòrta nimai presenta en Euròpa per los permetre de s'identificar ad ela. Quela identificacion a sa p'ita nacion, a son dialecte, la vese pas per d'autras regions occitanas. Los blògs lemosins, lengadocians o provençaus que coneisse son pas entau.
Eu nos disset tanben que los blogaires qu'aprenen la lenga van tròp regde. Quatre mots d'occitans lor son sufisents per far un blòg. Emai apòrten pas grand chausa, enoncien pas d'eidéia. De segur. Mas los blògs occitans son coma los dins las autras lengas dau monde : sierven d'en prumier de liam sociau dins 'na societat fòrça individualista. Son lo mejan d'expression daus dròlles dau monde per parlar d'amistat, d'amor, de ren d'important per los beus. Quantben de fòtos emb lo comentari « Té tro belle ma chéri, j'te kiffe grave !!!! » Coma los beus, trobem lo jornau intime public. La terapiá de grope virtuala. Qu'es quò l'essenciau daus blògs. N'i a tanben los blògs politics, propagandistas, de pensaments sus lo monde. N'i a pas tant. Los blògs coma los dau Bloguitge son entau. Mas an 'na caracteristica mai. Son suvent escrichs per de monde que mestrejen pas la lenga. Perque ? Perque aprener 'na lenga implica son usança e que l'Internet es un dau melhor mejan per trobar un interlocutor. La lenga d'òc es mens clandestina sus lo web que dins la vita vitanta. Abitant de Limòtges, utilize mai l'occitan sus Internet que non pas dins ma vita quotidiana. Qu'es pas 'cepte de parlar occitan dins lo quite mitan occitanista.
De segur, la lenga d'un aprenaire es pas perfacha. Nos fau corregir. Mas lo monde que coneisse, lo monde dau Bloguitge, son dau monde onestes, qu'an la volontat d'aprener la lenga per la far viure. Fau prener 'quilhs blògs coma un otis pedagogic, per de la gent qu'an pas beucòp d'autres mejans per utilizar los occitan.
digg it
del.icio.us
wesh, ch'uis total'ment open mindly avec toi !
LOL !!!!!!!!!!!!!
Que la mea sensibilitat sia de nacionalisme gascon, d'acòrd. Ac revendiqui. Me sembla pas qu'aquò sia mes colhon (ni mens, d'alhòrs) que nacionalista occitan o nacionalista francés. Absolutament tots los nacionalismes que son fondats sus mites e que pòrtan la soa part de coneria. Au mens, que'm deishen causir lo men dab lo son territòri, la soa montanha, lo son pinhadar, la soa còsta, la soa lengua e los sons mites fondators. Aqueth m'agrada. Soi pas deus qui se deishan díser la missa per d'autes. S'aquò n'agrada pas aus occitanistas de tota mena e aus nacionalistas frances, aquò rai. A cadun la soa sensibilitat. M'estimi mes la mea coneria que non pas la deus autes per çò qu'au mens la mea, la pòdi controlar e assumir.
Aquò dit, m'agrada de léger de blògs en occitan (e pas sonque en occitan), e legi lo ton dab plaser. Mes blògs en occitan, mes urós lo Peiroton!!!
Siéu pas d'acordi quora disètz que lei problematicas dei blogs occitans son embarrats dins l'idèia de drapèu, de nacion occitana e totei aquelei clichés cagants qu'empachan de monstrar que la lenga pou dire quicom mai. Quauqueis blogs dison l'intimitat, la sensibilitat deis èstres,de l'art, de la pintura, dau dessenh, de la fotografia amé umor rabelesian o analisi (anatz legir lo blog de MELA qu'es una artista e que sort dei bandièras e dei marjas estrechas). Me pense pas que la blogosfèra occitana s'embarre dins un occitanisme basic. Au contrari, nos fa rescontrar de gens simpatics que veson lo monde a son biais en oblidant toteis aquelei capela que reduson la lenga a de la caricatura prigonda. De tot biais, sarié ansin: i a un moment que me sariéu pas plus interessat a la causa... Una lenga es mai granda qu'aquo. Es ço que n'en fasèm. E coma la vivèm e la fasèm viure.
Ieu, me prene pas lo cap. Ai un blòg en òc per çò que sosque en òc e pel plaser d'escriure en òc.
Tene un blòg coma davant quand escriviái tot aquò sul papièr. Aquí, aquò s'organiza tot sol. Òm i pòt pegar de videòs, de musicas... Qu'o podiái par far davant sus mos quasernets... Un plaser. Serà un aplech per ieu, d'archius meunas.
E, dins una idèia segonda, per donar a legir la lenga d'òc a de monde que tròban pas plan de causas a se metre al cais. A de monde que coneisson la lenga mès pas brica la grafia (e que se sentisson pas (o qu'an pas enveja) de dintrar dins la letradura). Ai balhat lo blòg a un fum de monde coma aquò, que me coneisson, e aquò lor agrada bravament. Après ven qual vòl, pel biais de la lenga occitana.
Pel moment, ai pas lo temps mès, tanlèu que poirai, i metrai tanben çò qu'escrive sus mos quasernets de lecturas. E legisse pas que de causas en òc.