Ieu maitot !!!!

Denguera 'quelas bestias afrosas vengudas de Nissa... E grata, grataras-tu !

Veiqui li babaròtas. De las bestias que venen de Niça la Bella... Daus afrós barbotins sus un canape... Terrible !!!!

Veiqui denguera 'na conaria dau pair Dugay de Borganuòu... Plan delicata coma totjorn...

Non... Vos vòle pas parlar de 'quela emission plan famosa mai interessanta de França Blu Perigòrd. Non... Vos vòle nonmas parlar de nòstres amics dau Sud. Dau Sud dau Nòrd d'Occitània. Los peirigordins. Son daus tipes que fau pas chiar nimai cagar... Son daus tipes qu'aiman lo rock... Son daus tipes que parlan occitan... Ne'n veiqui 'na prueva !

Un còp de mai, lo Guston, dins 'n'aventura plan delicata... Merces Monsur Dugay de Borganuòu !!!

Per plan començar l'annada, veiqui 'na p'ita nhòrla d'a Borganuòu en Cruesa. 'Na nhòrla dau chamin de fer.

La transcripcion es dau Tiston :

Liunard e Guston abitavan tots dos dins le mesme vilatge, qu’era daus vesins quoi… e travalhavan tots dos a la gara de Sent Disi, au chamin de fer si vos preferatz… E un jorn que le trin reculava, Guston ne le veguet pas, eu passet sos la ròda, eu fut completament esbolhat… Le chef de gara apelet Liunard, eu li disset « Mon vieux, ‘qu’es ton vesin, ‘qu’es a te d’anonçar la trista novela a sa veuva ! », « A, ‘quò m’embestia bien… », eu era bien einuiat, eu sabia pas coma ‘quò anava se passar…

Le veiqui partit, eu podia pas refusar bien sur, eu arrive chez son copain, e la Justina sa femna pelava de las treflas per le marende : « ‘Quò vai Justina ? », « ‘Quò vai, ‘quò vai, e te ? », « ‘Quò vai… », eu sabia pas per quau bocin començar, tu comprenes, vironava sa casqueta entre sos dets, per anonçar ‘na novela coma ‘quò ‘qu’era pas aisat per se… e la Justina continuava a pelar las treflas… E au bot d’un moment quand mesme eu se decidet, e ‘la continuava a pelar sas treflas : « A Justina i ai ‘na bien trista novela a t’anonçar… », « A oc-es ? qu’es-que i’a ? », « E ben ton Liunard, eu es passat sos la ròda dau trin eu s’es fait completament esbolhar… », « Mas bogre d’asne, tu podrias io dire pus tòst, n’auria pas pelat totas ‘quelas treflas !... »

Eran en vacanças en Avairon, pas luenh de Milhau. Aiman ben nos permenar per los chamins, a la descuberta de la natura. Deciderem d'anar veire lo rivateu que passava pres dau vilatge. Partiguerem. Avian pas far dietz metres en defòra de la rota qu'eran 'tacats per de las nivoladas de bestiòlas. Podian pus 'vançar. Abandonerem. Lo lendeman, 'chapterem tot plen de produchs antibestiòlas. Nos tornerem permenar. Eran 'quí. Nos esperavan. Nos torneren 'tacar. Nos escondiam de nòstres agressors dins un cròs dau chamin quand auviguerem daus pas. Vius. Precis. Regulars. Veirem passar un tipe en short, lo peitrau a l'aer que corria. Comprenguei tot : lo FLA dreça las bestiòlas per 'tacar la toristalha parisenca !! Aura, quand vese 'queu document de propaganda, m'estòne pus !

'Chaberem nòstras vacanças sens fotre los pes dins lo mendre bòsc. Aquí las fotos.

Lo Mouss e l'Hakim, los tolosans de Zebda mai de 100% Collègues, nos menan dins un viatge au còr de lor memòria, la memòria de lors pairs, la de l'imigracion argeriana en França. 11 Chansons de l'immigration algérienne, de las annadas 50 a las annadas 80, que fan tornar viure los bars daus trabalhadors imigrats emb lors scopitones, quilhs juke-boxes a imatges. Chançons de l'exilh en França, 'laidonc chançons de França, en frances mai en tamazigh. Chançons dau patrimòni nòstre, patrimòni de la France d'en bas, richa de sa diversitat.

Un resson particular a mas orelhas. Lo resson de mos amics d'enfància, dins nòstra banlega parisenca, lo resson de l'exilh de nòstras familhas dins nòstres còrs. Las difficultats socialas mai l'esper, lo mespres mai la fiertat per nòstras identitat diversas. Aneraz wala aneknu - Pusleu petar que plejar disia Matoub Lounès. Uei coma ier, lachem pas !