Nhòrla de Lingamiau publicada dins l'Almanach Limousin en 1905.
L'i a 'na cinquantena d'ans, chas Pinpon dau Montin 'vian un pitit que se 'pelava Jaque ; mas n'autres lo 'pelavan Jacon, si n'es quauques vetz Jaquilhon. Pitit Jacon, que 'viá trapat sos dietz ans despuei las prunas, ne 'viá gaire seurtit dau vilatge si n'es per 'nar au pàisser ente eu tochava las vachas.
Un mandin, son pair li disset : " Ten, Jacon, 'trapa 'quela 'gulhada. Nos vam 'nar a Limòtges, se disset-eu, nos vam menar la junja qu'ai venduda chas Manton. Tu segras de per darreir per la fissar quand 'la fará son empaurida, e tu portaràs tanben 'queu pitit bissac de calaus per lo laissar a l'auberja de la Barny, quand nos siran dins Montmalier. "
Qu'es lo Jacon qu'eriá content, sas p'itas chambas ne'n lebretavan ! Ilhs partigueren tot tres... Quò faguet bon voiatge d'aiciá a las Teulieras, Iè ! quò faguet brave, quò fuguet lo grand toner de Diu ! per 'mor qu'um rancontret un sodard. La junja, coma quauque monde dau jorn d'aüei, n'aimava pas los sodards. 'La ne'n 'viá pas vut, la paubra béstia, e quand 'la fuguet davant 'quelas malinas rojas, 'la se metet d'espingar, de vostiar e de dançar, sens chabretaire, una borreia d'Auvernha que faguet fugir lo Jacon, que faguet esparsir los calaus e que fotet lo Pinpon tot eslonjat dins las romdres dau fossat.
A la fin, quand lo sodard se fuguet agroat darreir lo plais, tot 'chabet per se 'dobar. - Pinpon n'eriá mas un pauc eissebrat, um tornet 'massar los calaus qu'erian eissamat sus la rota e um 'ribet dins Montmalier davant chas la mair Barny. - Ten, se disset Pinpon au pitit, entra ton bissac de calaus ; despaicha-te, t'atende 'quí.
A 'quela ora , um fasiá lo destrenh de l'auberja e um 'viá seurtit dins lo fond dau colidor, ente fasiá un pauc brun, um de 'quilhs grands auseus verdinhard e mocandier qu'ilhs 'pelan daus perruquets.
Quand lo pitit 'riba vers la cosina, quauqu'un li creda : "Bonjour, Jaco". Eu se desvira, mas ne veu degun. Eu 'chaba d'entrar e balha sos calaus. En s'en tornant, dins lo colidor, um li creda denguera : "As tu déjeuné, Jaco ?" 'Questa vetz, tot sunsit, mon Jacon que veu la béstia davant se cujet tombar tot de cul. Plan esfredat, eu tira sa carqueta : "Ercusatz-me, Monsur, vos 'viá prengut per un auseu", se disset-eu.
"Ah ! ah! creda madama Barny dau fond de la cosina, il te parle le perroquet ?" Mas mon Jacon fotet lo camp coma si 'viá 'gut un burgaud esmalit dins sas malinas, e tot letejant eu disset a son pair : "L'i vòle pus rentrar dins 'quela garça de maison ! L'i a quauque sale diable montat sur 'n'eschala, tot endechat, tot ratatinat, que s'es 'bilhat emb de l'erba, qu'a un grand nas de còrna e que permena 'na gròssa chica de tabac dins sas bochas ! 'Nam nos-en, eu podriá seurtit e eu me fai paur... Dija, pair, qu'es benleu parent coma Madama Barny ? 'La lo 'pela lo pair Roquet."
digg it
del.icio.us
